Kemal Kul

    Kul Kemal©  

1953 yılında Şarkışla’nın Saraç köyünde doğdu. Asıl adı Kemal Işık’tır. İlkokulu köyünde okuduktan sonra ailesiyle birlikte Ankara’ya göçtü. Ortaokul ve liseyi ise Ankara’da tamamladı.

Emlek yöresi aşıklık geleneğinin etkisiyle küçük yaşlardan itibaren şiire ve müziğe ilgi duymaya başladı. 1969 yılından bu yana şiir yazmaktadır. Veysel, Ali İzzet, Devrani, Mihmani, Aziz Üstün gibi birçok aşığı dinleyerek ve okuyarak kendini geliştirdi. Anacak şiir konusunda daha çok Kul Ahmet’ten etkilendiğinden dolayı da Kul Kemal mahlasını seçti.

Halk ozanlarına ilişkin çeşitli örgütlenmelerde görev alan Kul Kemal’in bugüne dek »Gönlümün Dili« (1994) ve »Yürüyorum Ömrün Yalnızlığında« (2002) adlı kitapları yayımlandı.

Bekleyeceğim

Beni hatırlayıp döndüğün günü
Vurulmuş olsam da bekleyeceğim
Kıblem kabul edip gittiğin yönü
Kırılmış olsam da bekleyeceğim

Ne çektiğim elem ne gözde yaşım
Seni bekler iken zehrolan aşım
Tenhada ağlayan bu yalnız başım
Darılmış olsam da bekleyeceğim

Saçlarım bembeyaz biraz dökülmüş
Suratım kırışmış belim bükülmüş
Kalmamış mecalim ömrüm sökülmüş
Burulmuş olsam da bekleyeceğim

Deli poyraz gibi essem engine
Çağlayıp coşarken gelir dingine
Kul Kemal teselli verip kendime
Yorulmuş olsam da bekleyeceğim

* * *

N’Olur

Aramıza hasret giriyor diye
Elini koynuna sokmasan n’olur
Ebediyen ayrı kalacak gibi
Karalı yemeni takmasın n’olur

Sen böyle ağlarsan ben nasıl gülem
Ne zaman dönerim ben nerden bilme
Zaten bana yeter yar benim çilem
Bir de sen ateşe yakamasan n’olur

Bir bizim değil ki gurbet çilesi
Sevenleri vurur aşkın sillesi
Ayırıyor diye soyka kalası
Gözünden yaşını dökmesen n’olur

Aşkımın pahası canımdan ağır
Gurbete gidenler yarden mi soğur
Kul Kemal’im gider tez geri gelir
Şimdiden hasretlik çekmesen n’olur