Şevki Çavuş

    Şevki Çavuş©  

1888-1947. Narman'ın Samikale köyünde doğdu. Soyadı yasasından sonra Yazıcı soyadını aldı.

Babası Narmanlı Sümmani'nin (1860-1915) etkisiyle küçük yaşlardan itibaren aşıklık geleneğine ilgi duymaya başladı. İlk bilgileri de babasından alarak zamanla kendini yetiştirdi.

Babası ve öteki aşıklar gibi geleneğe bağlı olarak gezginci bir yanı olmayan Şevki Çavuş'un şiirleri fazlaca yayılmadı, kayda geçirilmeyenlerse zamanla unutuldu.

Şevki Çavuş'un şiirleri bazı araştırmalarda aktarıldı.

Şevki Çavuş, köyünde öldü ve orda toprağa verildi.

Bu Sinem Şehrinde

Bu sinem şehrinde bir bağ becerdim
Dal budak olmadan bir çiçek açtı
Yerişip yetişip murat almadım
Taksimatta bize keder ulaştı

Naz ile büyüttüm çoktu adası
Öyle bir farzdır ki yoktur edası
Aldı mihman etti Sümman dedesi
Halini sormaya dilim dolaştı

Ervah-ı ezelde bu imiş kader
Kadere razıyım eylemem keder
Ciğerim hûn etti ol rahm-ı mader
Şevki'yim feryadım arşa ulaştı

* * *

Gitti

Dünyada gülmemiş bir bahtı kara
Ayrılık badesin doldu da gitti
Bu derdin elinden kavruldum nara
Yaktı yüreğimi deldi de gitti

Bu fani dünyada gülen görmedim
Ne hikmettir murat alan görmedim
Alemde bahtiyar olan görmedim
Ol ela gözleri soldu da gitti

Kalmışım biçare bulmadım kemal
Vücut iklimine düştü bir zeval
Hocası hakkını eyledi helal
Bir murg misali oldu da gitti

Der Şevki'yim Hafızımı kaldırın
Sefine-i bahr-ı ummana daldırın
Dedesinin yanında kabre indirin
Günü bitmiş vade doldu da gitti