Rahmani Xodlu

    Xodlu Rahmani©  

1865-1915. Artvin’in Yukarı Xod (şimdiki adı Yukarı Maden) köyünde doğdu. Asıl adı Osman’dır.

Yusufelili Mahiri’nin yaşam öyküsünde olduğu gibi, birçok aşığın tersine çocukluk yıllarında şiir ve türküye oldukça yabancı biriydi. Özellikle bir eğlence sırasında hiçbir türkü söyleyemediğinden dolayı defalarca arkadaşları arasında mahcup duruma düştüğü anlatılmaktadır.

Yine böyle bir gece evine gidip yattıktan sonra gördüğü rüyayla aşık oldu. Ertesi gün dolan içini ise amcasının oğlu Molla Mehmet’e döktü. Aslında sessiz ve neredeyse konuşmaktan çekinen bu insanın böylesine türkü söylemesi kısa sürede çevrede duyuldu.

Şiirlerinde genellikle sevda ağırlıklı konuları işleyen Rahmani, 1. Dünya Savaşı (1914-1918) dönemindeki seferberlikte köyünü terk ederek Kayseri’ye göçtü ve orada öldü.

Ayrıca Ķućenli Rahmani (1925) ve Erzurumlu Rahmani (1942-1993) mahlaslı aşıklar bulunmaktadır.

Akranın Ben Güzel

Akranın ben güzel şah-ı hubanım
Yanağında hallar düzülmededir
Kadir bilmez yara kadrim bildirdim
Yandı kara bağrım ezilmededir

Canan o hubluğun nettin neyledin
Destinden hatemi aldın yolladın
Ben ki seni sevdim niye söyledin
Katle ferman yazı yazılmadadır

Kul Rahman özünü nara basmıştır
Cilvekar eylemez ülfet kesmiştir
Ben canandan canan benden küsmüştür
Geçti bu genç ömrüm üzülmededir

* * *

İstiyor

Bir niyazım vardır ey peri sana
Eski yaram hep dermanı istiyor
Aşnalığın yoktur demez merhaba
Dudu gibi hoş lisanı istiyor

On altıda düştüm bu aşkı çarka
Od düştü canıma cismimi yaka
Ne saltanat devlet dayandık kırka
Gönül yine nevcivanı istiyor

Kul Rahman cefada zinnet ne lazım
Al yanaktan buse himmet ne lazım
Ne saltanat ne mal devlet ne lazım
Müştaktır cemalin ol cananı istiyor