Özgür Kemal

    Kemal Özgür©  

1943-2012. Çorum’un Palabıyık köyünde doğdu. İlköğrenimini köyünde, ortaöğrenimini Amasya’da tamamladı.

Küçük yaşlarda şiirle ilgilenmiş olmasına karşın yazmaya çok sonraları başladı. Bir cezadan dolayı 4 sene kadar kaldığı cezaevi sürecinde şiirle yoğunlaşarak yazmaya yöneldi. Aynı zamanda bağlama çalmayı öğrendi. Şiire ilişkin bilgisini pekiştirmesinde Abdullah Ercan’ın yardımı oldu.

Uzun yıllar bir devlet dairesinde değişik kademelerde çalışarak emekli oldu.

Kemal Özgür Çorum’da öldü ve köyünde toprağa verildi.

Kemal Özgür, şiirlerin bir bölümünü Ozan Cefai’yle birlikte hazırladığı »Duygu Dağarcığı« (2002) adlı kitapta topladı.

Arkadaş

Gamı kasaveti not defterime
Yaza yaza usandım ben arkadaş
İmbiklerden şıra gibi serime
Süze süze usandım ben arkadaş

Yıkılmak üzere başıma kelik
Yaptırayım desem yoktur metelik
Kemerde kalmadı sıkacak delik
Büze büze usandım ben arkadaş

Kime oy verdiysek soydular bizi
Abdal sırasında saydılar bizi
Müşkülde çilede koydular bizi
Kıza kıza usandım ben arkadaş

Uç verip açmadık çiçekler gibi
Oynattılar bizi köçekler gibi
Batakta yaşayan böcekler gibi
Yüze yüze usandım ben arkadaş

Viraneye döndü bağ ile bostan
Kurtulamıyoruz ah ile yastan
Yüzsüzlere türkü arsıza destan
Düze düze usandım ben arkadaş

Borçlandım dışarı çıkamıyorum
Kimsenin yüzüne bakamıyorum
Bendimi tutular akamıyorum
Sıza sıza usandım ben arkadaş

Kime dert yandıysak inanmadılar
Bu yolsuz işlerden usanmadılar
Biz utandık onlar utanmadılar
Boza boza usandım ben arkadaş

Soruyorum beyler bu gidiş nere
Düşkün talip gibi çektiler dara
Ne kaldıysa silkelerler ha bire
Toza toza usandım ben arkadaş

Kemal der ki dolanırım bellerde
Pınarlarım kaldı tozlu yollarda
Şu yaşımda daha gurbet ellerde
Geze geze usandım ben arkadaş