İzzeti Gemerekli

 

Gemerekli İzzeti©

1883-1965. Gemerek’in Çepni köyünde doğdu. Asıl adı Ali İzzet Özbek’tir. 3 yıl Kayseri’de, 6 yıl da Gemerek’te medrese eğitimi gördü.

Çocukluğu rençperlik ve çobanlıkla geçti. Şiire ilgisi küçük yaşlarda başladı ve süreç içinde aşıklık geleneğini öğrendi.

Gemerekli İzzeti, 25 yaşlarında rüyasında Hacı Bektaş soyundan Çelebi Ahmedi Cemalettin Efendi’yi gördü. Bu 3 kez yinelendi. Daha sonra da giderek Cemalettin Efendi’yle yüz yüze görüşüp ondan himmet aldı. Aşık İzzeti, babasının onaylamamasına karşın şiir yazmaya başladı.

Şiirlerinde daha çok tasavvuf, aşk, doğa gibi konuları işleyen Aşık İzzeti, genellikle doğaçlama söyledi.

Gemerekli İzzeti, köyünde öldü ve orada toprağa verildi.

Aşık İzzeti’ye ilişkin M. Güner Demiray’ın bir çalışması bulunmaktadır.

Acaba

Güzel sana bir sözüm var diyemem
Söyler isem darılın mı acaba
Sensiz olsun bir lokmayı yiyemem
Bile gezsek kırılın mı acaba

Her ne derse hatırını kıramam
İki saat görmeyince duramam
El içinde yalınızca varamam
Tenha yerde sarılın mı acaba

Ah dilberim şu halimden bilirsen
N’olur bir kez selamımı alırsan
Teşrif edip hanemize gelirsen
Zahmet çekip yorulun mu acaba

İzzet der ki deli gönül yastadır
Silinmez kalbimiz her dem pastadır
İşitsem ki sevdiceğim hastadır
Şerbet sunsam dirilin mi acaba

* * *

Yine Bahar Geldi

Yine bahar geldi coştu gönlümüz
Açıldı mı acep yarin gülleri
Salındı karşımda çifte benlimiz
Kınalanmış gelir beyaz elleri

Giyinmiş eğnine Hindin kumaşı
Sorarsan kendini güzeller başı
Yüzü mahitaban hilaldir kaşı
Sıktırmış kemere ince belleri

Delirdim aşkından ben yane yane
Etmedim muhabbet ben kane kane
Her bakışta oklar çakar bu cane
Söyledikçe dürler saçar dilleri

Boy serv-i hiraman gözler sürmeli
Bahçesinde gonca gülün dermeli
İzzet bu güzele varın vermeli
Yeşilin üstüne giymiş alları