İzzet Şarkışlalı

   

Şarkışlalı İzzet©

1928-2004. Şarkışla’nın Hüyük köyünde doğdu. Asıl adı Ali İzzet Savaş’tır. Okula gitme olanağı bulamadığından okuma yazmayı sonradan askerde öğrendi.

Aşıklık geleneğini küçük yaşlardan itibaren bu ocakta öğrendi. Özellikle amcasının oğlu Aşık Ali İzzet’ten (1902-1981) bağlama çalmasını ve şiiri öğrendi.

Yaşamın yoksulluk ve sıkıntı içinde geçmesinden dolayı köyündeki kadınlar tarafından Eziyet olarak adlandırılmaya başladı.

Aşık İzzet, askerlik sırasında tanıştığı Şemsi Yastıman’nın (1923-1994) yardımıyla bağlamaya ilişkin becerisini geliştirdi.

Bir süre Ali İzzet'in yanında çırak olarak dolaştı. Bu dönemde kendini iyice geliştiren ve bilgisini pekiştiren Aşık İzzet, zamanla yörede tanınmaya ve meclislere katılmaya başladı.

Aşık İzzet Şarkışla’da öldü ve köyünde toprağa verildi.

Edersin

Eğer sadakatli yar isen bana
Ya niçin ağyara ülfet edersin
Eyledin aşkınla beni divane
Bir de öldürmeye gayret edersin

Asla çekmez oldum namus gayret ar
Görmedim sen gibi ben bi-vefakar
Aşık öldürmeyi eylemişsin kar
Hemen can almaya gayret edersin

İzzeti esrara ele duyurmam
Sevdiğim dilberden gönül ayırmam
Aduya merhaba dersen kayırmam
Korkarım ki külli adet edersin

* * *

Gidiyor

Ben de bağban idim bağdaki güle
O da açılmadı soldu gidiyor
Şimden sonra kim ağlaya kim güle
Hasret kıyamete kaldı gidiyor

Gün be gün olmadı derunum hicran
Bu derdin devasın bulmadı Lokman
Meğer haktan imiş tuğralı ferman
Hasret kıyamete kaldı gidiyor

Anda seyir ettim aşkın tasını
Şimdi sere çektim aşk libasını
Sefil İzzeti’nin gam deryasını
Şimdi sefinesiz aldı gidiyor