İzni

 

Aşık İzni©

1850-1928. Yusufeli’nin Zor (şimdiki adı Esenyaka) köyünde doğdu. Asıl adı Mustafa’dır. Köyündeki Aziz Efendinin yanında hem ilk medrese eğitimini gördü.

Küçük yaşlarda bağlama çalmayı öğrendi. Bir süre Aşık Keşfi’ye (1843-1910) çıraklık yapan ve bu dönem içinde aşıklığa ve geleneğe ilişkin bilgisini pekiştiren İzni, zamanla usta bir aşık olarak yörede tanınmaya başladı.

Aşık İzni, Sümmani (1860-1915), Berzi, ustası Keşfi, Mahiri (1850-1914), Cesimi gibi döneminin birçok usta aşığıyla karşılaştı. Ancak gerçekleştiği bilinen bu karşılaşmalar kaynaklara aktarılamadan yok oldu.

1. Dünya Savaşı (1914-1918) öncesi 15 yıl kadar köyünde muhtarlık yapan Aşık İzni, bu döneme ilişkin deneyimleri ve yaşadıklarını da bazı zaman şiirlerine yansıttı. »Muhtarlık Destanı«, »Çobanlık Destanı« bunlardan bazılarıdır.

1914 yılında Merzifon’un Saraycık köyüne göçen ve yaşamının sonuna dek orada kalan İzni, başta oğlu Aşık Zuhuri (1887-1949) olmak üzere birçok aşığın yetişmesine katkıda bulundu.

Aşık İzni Merzifon'un Saraycık köyünde öldü ve orada toprağa verildi.

Diyorlar

Kahr-ı aşka düşüp sevda çekmeyen
Feragat et bu sevdayı diyorlar
Ben ezel nuş ettim aşk badesini
Asla güç vermedim neyi diyorlar

Ezeli düş oldum bir ah u zara
Tecellimiz aksi bahtımız kara
Eğer aşık isen maşukun ara
Mecnun isen bul Leyla’yı diyorlar

Ben İzni’yim şikest oldu canımız
Bilmem nasıl olur serencamımız
Halk içinde söylenirken namımız
Şimdi gören hublar dayı diyorlar

* * *

Gözlerin

Ela gözlerine kurban olduğum
Beni yaktı yar sürmeli gözlerin
İşimden gücümden abdal eyledin
Ömrüm yıktı yar sürmeli gözlerin

Yar güller açılmış hüsnün bağında
Bir murat almadım yar kucağında
Öpülmenin koçulmanın çağında
Geçer vakti yar sürmeli gözlerin

İzni’yim çekerim dert ile kahrı
Yar doldursa verse içerim zehri
Nice yüz bin İstanbul gibi şehri
Değer tahtı yar sürmeli gözlerin