Gülhani Gürünlü

 

Gürünlü Gülhani©

1940-2014. Gürün’ün Şeref (şimdiki adı Ayvalı) köyünde doğdu. Asıl adı Mehmet Kargı’dır. İlkokulu köyünde, ortaokulu Gürün’de okudu.

Küçük yaşlarda şiire ilgi duymaya başladı. Ortaokul yıllarında bir kitapçıda bulduğu Aşık Mesleki’nin yaşamına ilişkin bir kitap bu anlamdaki ilgisini daha da artırdı. Gülhani, bu kitabı okuduktan sonra şiir yazmaya başladı.

Bir süre Aşık Emsali’ye çıraklık ederek aşıklık geleneğini öğrenip, kendini yetiştirdi. Şiirde ustalaşınca da Gülhani mahlasını aldı.

Birçok ünlü aşıkla karşılaşan ve onlarla dostluk kuran Gürünlü Gülhani, 1987 yılında bir kamu kuruluşundan emekli oldu.

Gülhani, çeşitli gazete, dergi ve araştırmalarda yer alan ve birçoğu bestelenen şiirlerinin bir bölümünü, »Perişan Hallerim« (1973), »Allah İçin« (1982), »Birlik Olunca« (1984), »Gönül Ağlayınca« (1990) ve» Ben Beni Bilince« (1992) adlı kitaplarda topladı.

Gürünlü Gülhani Ankara'da öldü ve orada toprağa verildi.

Demiş

Hakkari’nin çopur yüzlü ağası
Hergün bana tavuk getirin demiş
Açıkgözün biri itiraz etmiş
Hemen falakaya yatırın demiş

Zavallının benzi beti sararmış
Vücudu simsiyah teni kararmış
Dudağı patlamış gözü morarmış
Küstahı karşımdan götürün demiş

Beş avradı varmış elli torunu
Nasıl olsa düşünmüyor yarını
Arpayı samanı yıllık ürünü
Şu atımın şu da katırın demiş

Bu haberi bize getirdi Mıstık
Gülhani’yim hemen küfürü bastık
Altıma çift döşek başıma yastık
Siz de kuru yerde oturun demiş

* * *

Düşürür

Hasretlik acısı sevda sancısı
Yıpratır vücudu yere düşürür
Ne bilsin kadrimi vefasız yarim
Şeyda bülbül gibi zare düşürür

Yari mihman ettim sevdim özümden
Bakışı hatıra kaldı gözümden
Kutuplar ısınır yanar közümden
Yakar kainatı nara düşürür

Ben mesti müdamım ele benzemem
Derin bir deryayım sele benzemem
Yanardağ gibiyim küle benzemem
Sevdanın çırası kora düşürür

Gülhani’yim çok ağladım yılmadan
Kader beni alıkoydu gülmeden
Felek neler çektiğimi bilmeden
Her zaman işimi zora düşürür