Emici Kul

 

Kul Emici©

1938 yılında Hekimhan’ın Başkınık köyünde doğdu. Asıl adı İbrahim Emici’dir. İlköğrenimin köyünde tamamladı.

Şiire ve müziğe olan eğilimden dolayı babasının önemli desteğini gördü. Başak köyünden Ahmet Dede’den bağlama çalmayı ve geleneği öğrendi. Kısa sürede kendini geliştiren Emici, köy meclislerinde ve cemlerde bağlama çalarak yörede adını duyurdu.

Askerlik dönüşü bir süre köyünde rençperlik yaptı. Daha sonra Ankara’ya yerleşerek çeşitli işlerde çalıştı. Bu dönemde Ali Kızıltuğ, Kemal Keskin gibi kişilerle tanışarak birlikte bazı kayıtlar yaptı. Aynı dönemlerde Nida Tüfekçi ile karşılaştı ve birçok kez radyoda program yaptı.

İbrahim Emici, 1998 yılında bir kamu kuruluşundan emekli oldu.

Yöresinden birçok türkünün halk müziği arşivlerine aktarılmasına kaynaklık eden Emici’nin şiirleri çeşitli araştırma ve dergilerde aktarıldı.

Kul Emici'ye ilişkin Süleyman Özerol tarafından hazırlanan »Hekimhanlı Ozan Kul Emici-Yaşamı, Sanatı, Şiirleri« (2013) adlı bir kitap yayımlandı.

Kaldı

Kime arz edeyim garip halimi
Derdim dinleyecek canlar mı kaldı
Dert yükledin felek büktün belimi
Bu derdi çekecek yanlar mı kaldı

Gahi Mecnun gibi çöllere daldım
Gahi Kerem gibi sazımı çaldım
Gahi bu gönlümü efkara saldım
Oturup duracak hanlar mı kaldı

Aşkından yanarım döndüm deliye
Döndürdüm yönümü gidem Veli’ye
Emici gönlümü verdim Ali’ye
Geriye dönecek şanlar mı kaldı

* * *

Olur

Ela gözlerine kurban olduğum
Deli gönlüm sana düştü nic’ olur
Böyle sevda kul başına gelmesin
Sevda çekmek belalıdır güç olur

Kınalı ellerle güller deresin
Muradına maksuduna eresin
Korkarım ki yada gönül veresin
Eller duyar altın adın hiç olur

Kul Emici ben de yandım meraktan
Aşk ateşi çıkmaz oldu yürekten
Hayal ettim sana geldim ıraktan
Kavuşuruz amma belki geç olur